[Fic]Get my heart

posted on 14 Feb 2011 18:51 by zhuque
อัพต่อเลย รับวาเลนไทน์ แต่งวดนี้มาเป็นฟิคโทโฮสั้นๆ
 
พอดีไปอ่านเรื่องสั้นมาเรื่องนึง เลยได้แรงบันดาลใจมาแต่งฟิคเรื่องนี้ 

เพิ่งเขียนคืนวันเสาร์ เมื่อวานยังไม่เสร็จเพราะดันตันตอนจบ และเพิ่งรีไรท์ตอนพิมพ์ลงคอมเมื่อตอนบ่ายวันนี้ เหอๆๆๆ
 
เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเนี้อเรื่องโทโฮแต่อย่างใด และถ้าหากมีส่วนไหนที่ผิดพลาดประการใดก็ของอภัย ณ ที่นี้ด้วย (เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคเรื่องแรกที่แต่งลงเว็บ)
 
วาเลนไทน์ เค้ามอบดอกไม้ให้กับช๊อกโกแลตให้กัน แต่สำหรับฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง แล้วเอาอะไรให้หว่า... 
 
 
 
Genres : Romance,Drama

Themes: Yuri!!!!
 
(เป็นคู่โมโควเคย์เนะ สนองตัวเอง 5555+)

 
 
 
 
 
คนเราเวลารักกัน มักจะมอบหัวใจให้อีกฝ่ายหนึ่งในลักษณะนามอธรรม

เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าเรามีกันและกัน

ฉันเองก็เป็นแบบนั้น

ทว่า ใครจะนึก  ว่าสักวัน....หัวใจของฉันนั้น  มันจะกลายเป็นของเธอจริงๆ.......
 
 
----------------------------------------------
 
 
สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสายในยามวิกาล เสียงฟ้าร้องดังผสานกับแสงแปลบปลาบที่ปรากฎให้เห็นเป็นระยะๆ  ท่ามกลางป่าไผ่ที่ไร้ซึ่งผู้คน สาวผมยาวเรือนผมสีขาววิ่งฝ่าสายฝนสุดชีวิต แม้ฝนจะตกหนักสักเพียงใดก็ตาม เธอยังคงมุ่งหน้าต่อไป  เพราะหากชักช้าไม่ทันการ หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่อยู่ในอ้อมอกของเธอตอนนี้  อาจจะต้องมีอันเป็นไป

"ทำใจดีๆเอาไว้ เคย์เนะ" โมโควพยายามเรียกสติเคย์เนะซึ่งตอนนี้เธอบาดเจ็บสาหัส ริมฝีปากมีรอบเลือดที่กระอักออกมา เสื้อของโมโควที่ตอนนี้ใช้ห่อหุ้มร่างของเคย์เนะเพื่อกันสายฝน บัดนี้กับถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานที่หลั่งไหลออกมาจากร่างเคย์เนะ

โมโควซึ่งตอนนี้ช่วงบนมีเพียงผ้าพันหน้าอกได้พาร่างเคย์เนะมาถึงโรงเตี๊ยมนิรันดร์ มือหนึ่งเคาะประตูไม้ดังเพื่อเรียกคนข้างใน

ไม่ช้าประตูไม้ใหญ่ก็เปิดออก หญิงสาวกระต่ายจันทราถือร่มคันหนึ่งเดินออกมาดูแขกที่มาเยือน
"อุด้งเกะ ชั้นต้องการพบเอย์ริน"

อุด้งเกะเห็นสภาพของทั้งสองแล้วจึงให้โมโควพาร่างเคย์เนะเข้ามา จากนั้นรีบไปตามเอย์รินมาดูอาการทันที

ระหว่างที่เอย์รินทำการรักษา โมโควนั่งรออยู่นอกห้อง มือหนึ่งยังคงกำเสื้อตัวเองที่มีแต่คราบเลือด  ในใจกระวนกระวาย คอยภาวนาอย่าให้เคย์เนะเป็นอะไรไป

"เปียกโชคเป็นลูกหมาตกน้ำเชียว เอาเสื้อผ้าของเราไปเปลี่ยนชั่วคราวก่อน"

"ขอบใจ" โมโควรับชุดที่คางุยะโยนมาให้ น้ำเสียงที่เอ่ยตอบไปนั้นแฝงไปด้วยความเศร้า มันไม่เหมือนกับที่คางุยะได้ยินจากปากโมโควทุกครั้ง สีหน้าโมโควเองก็ดูวิตกกังวล คงไม่มีอารมณ์มาหาเรื่องทะเลาะกันเหมือนที่ผ่านๆมา

"ถะ...ถึงมือเอย์รินแล้ว ยังไงก็ต้องรอดล่ะน่า" คางุยะเห็นโมโควไม่สบายใจจึงลองพูดเป็นเชิงปลอบ ซึ่งร้อยวันพันปีทั้งสองคงไม่คิดที่จะพูดปลอบกันเลยด้วยซ้ำ

"อืม ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น"

 "แล้วเคย์เนะไปโดนอะไรมา อาการถึงได้หนักขนาดนี้"

"ชั้นก็ไม้รู้เหมือนกัน พอชั้นออกตามหาก็มาเจอเคย์เนะอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว คอยดูนะ ถ้าเคย์เนะเป็นอะไรไป ชั้นจะตามล่าฆ่าคนที่ทำกับเคย์เนะแบบไม่เลี้ยงเลย" โมโควยิ่งพูด ความโกรธก็ยิ่งทวีขึ้น มือกำเสื้อเอาไว้แน่นมากกว่าเดิมด้วยความแค้น

ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน ประตูก็เปิดออก เอย์รินเดินออกมา ตามมาด้วยอุด้งเกะ

โมโควรีบเดินเข้าไปหาเอย์รินโดยไม่รีรอ

"เอย์ริน เคย์เนะเป็นยังไงบ้าง"โมโควรีบยิงคำถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

เอย์รินถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ดูท่าคำตอบคงออกมาไม่ดีแน่

"ฟังนะ โมโคว ร่างกายของเคย์เนะมีบาดแผลอยู่หลายแห่ง แต่นั่นยังไม่ใช่ปัญหา ที่หน้าเป็นห่วงก็คือ หัวใจของเคย์เนะเสียงหายหนัก ทั้งยังมีพิษอะไรบางอย่างแฝงเข้าไป ถ้าปล่อยเอาไว้เคย์เนะอาจถึงตายได้"

"ไม่มียารักษาเลยเหรอ"

"มี  แต่ว่า...กว่าชั้นจะทำยาเสร็จ เคย์เนะอาจไม่อยู่ถึงตอนนั้นแล้วก็ได้"

ใจของโมโควแทบจะแตกสลายเมื่อได้ยินคำตอบจะเอย์ริน เคย์เนะไม่มีทางรอดแล้วหรือ

"ยังพอมีอีกวิธีนึง มันไม่ต้องรอชั้นทำยา แต่มันอาจหายากสักหน่อย"

โมโควได้ยินก็เริ่มใจชื้นขึ้นมา วิธีจะยากแค่ไหนมันก็ต้องลอง

"มันคืออะไร"

"เปลี่ยนหัวใจ"เอย์รินตอบสั้นๆง่ายๆ แต่ความหมายนั่นยากยิ่งกว่ารอเอย์รินทำยาจริงๆ

"อาจารย์คะ เวลาแบบนี้เราจะไปหาหัวใจได้ที่ไหนล่ะคะ"

"นั่นสิ ข้างนอกฝนตกหนัก แถมนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย"คางุยะกล่าวเสริม

"ไม่ต้องไปหาแล้ว"โมโควพูดขึ้นมา ทุกคนได้ยินก็พากันฉงน

โมโควค่อยๆเลื่อนมือมาทาบที่หน้าอก แล้วบอกกับเอย์รินว่า
 
"เอย์ริน เอาหัวใจชั้นไป"

คางุยะกับอุด้งเกะถึงกับอึ้ง ส่วนเอย์รินยังคงยืนนิ่งเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง

"ร่างกายชั้นสามารถสร้างมันขี้นมาใหม่ได้ ขอร้องล่ะ เอาหัวใจของชั้นไปให้เคย์เนะซะ"
 
"ถ้างั้นก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามชั้นเข้าไปข้างใน"เอย์รินพูดจบก็เดินเข้าไปในห้อง

"เป็นสุภาพบุรุษจริงๆเลยน้า"คางุยะพูดแซวขึ้นมา
 
"สุภาพบุรุษอะไร ชั้นเป็นผู้หญิงนะ!!!" ดูเหมือนโมโควจะหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่จะไปเปลี่ยนชุด
 
เมื่อโมโควเข้าไปในห้อง เอย์รินก็ให้เธอไปนอนที่เตียงหนึ่งซึ่งอยู่ข้างๆเคย์เนะ

เคย์นะยังคงนอนไม่ได้สติ ลมหายใจของเธอค่อนข้างแผ่วเบาและอ่อนลงทุกที
 
 "เคย์เนะ เธอต้องรอด เธอต้องปลอดภัยนะ...."
 
------------------------------------------------------
 
ค่ำคืนอันแสนหดหู่ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป สายฝนที่ตกลงมาทั้งคืนบัดนี้มันได้หยุดลง เมฆสีดำทมึนพากันเคลื่อยย้ายเผยให้เห็นแสงตะวันสาดส่องลงมาในยามเช้า

 เคย์เนะที่หลับไม่ได้สติทั้งคืน ตอนนี้เธอเริ่มฟื้น เธอยังคงมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ที่นี่ที่ไหน เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร มีคำตอบมากมายผุดขึ้นมาในหัวอยู่เต็มไปหมด

"ฟื้นแล้วเหรอ  ไวเหมือนกันนะ"เอย์รินเข้ามาในห้องเพื่อมาดูอาการ

"ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เอย์ริน" เคย์เนะพยายามลุกขึ้นมา แต่การเคลื่อนไหวร่างกายทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาบริเวณหน้าอกและบาดแผลตามร่างกาย

"นอนพักก่อน เธอเพิ่งจะผ่าตัดหัวใจมานะ

"ผ่าตัดหัวใจ???"

"เมื่อคืนเธอบาดเจ็บสาหัสมาก โมโควก็เลยพาเธอมาที่นี่ และก็ เค้าเองก็เป็นคนเสียสละเอาหัวใจของเค้าให้เธอด้วย"

"งั้นเหรอ  แล้วโมโควล่ะ?"

"นั่นไง นอนสลบอยู่นั่น"

เคย์เนะหันไปอีกทางด้านนึง เธอเห็นโมโควหลับสนิทอยู่ข้างๆ

"ร่างกายเค้าคงกำลังสร้างหัวใจใหม่อยู่ ไม่นานเดี๋ยวก็เป็นปกติอย่างเดิม เธอเองก็อย่าเพิ่งทำอะไรมากล่ะ นอนพักก่อน เดียวชั้นจะไปจัดยามาให้" เอย์รินพูดจบก็เดินออกจากห้องไป

เคย์เนะ ใช้มือทาบหน้าอกบริเวณที่เป็นบาดแผลผ่าตัด ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้เธอใช้หัวใจของโมโควอยู่ ถ้าหากไม่ได้โมโคว เธออาจไม่มีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้

"ขอบคุณนะโมโคว ชั้นจะดูแลหัวใจดวงนี้ให้ดีที่สุดเลย..."  
 
END...
 
 
 
 
บางคนอาจสงสัย แล้วเคย์เนะจะเป็นอมตด้วยรึเปล่า อันนี้ต้องให้คนอ่านไปคิดต่อยอดเอาเอง ฮา
 
แถมสั้นๆขำๆซักนิด เมื่อโมโควฟื้นขึ้นมาแล้ว แล้วมานั่งคุยเล่นกับเคย์เนะ
 

 
"โมโคว ผ่าตัดเจ็บมากมั้ย"

"มะ..ไม่มากหรอก เจ็บนิดเดียวเอง"

"แน่ใจนะว่านิดเดียว เมื่อคืนใครก็ไม่รู้ร้องซะดังลั่นทั่วโรงเตี๊ยมเลย" โมโควหันไปทางต้นเสียง เห็นคางุยะยืนกอดอกอยู่หน้าประตู

"หุบปากไปเลยยัยนีท!"

"แล้วมันจริงมั้ยล่ะ?"

"ชั้นเป็นมนุษย์นะ เจ็บเป็นเหมือนกัน เอย์รินก็ไม่บอกก่อนว่ายาสลบยาชาหมด เลยผ่าสดเอาหัวใจชั้นออกมามันจะไม่เจ็บได้ยังไงกันเล่า"

"ทีตอนดันมาคุกับเราไม่เห็นร้องซักแอะ ผ่าตัดแค่นี้ทำเป็นลั่น สำออย"

"พูดแบบนี้มาซัดกันเลยดีมั้ย!!!"    

"เอาสิยะ เข้ามาเลย!!!"

"อ่ะแฮ่ม"เสียงบุคคลที่สามแทรกเข้ามา ทำให้ทั้งสองหยุดทะเลาะกันอัตโนมัติ

"ตอนนี้ที่โรงเตี๊ยมมีคนใข้รักษาตัวอยู่ กรุณาอย่าส่งเสียงดังนะคะ" เอย์รินพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่มนวลแล้วส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ทั้งสอง แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความน่ากลัวจนต้องรีบแยกออกจากกัน ส่วนเคย์เนะที่นอกอยู่ก็ต้องขอบคุณเอย์รินในใจที่เข้ามาห้าม ไม่งั้นเธอคงได้อยู่ไม่สุขแน่
 
 
------------------------------------------------
 
ฟิคเรื่องนี้ตอนนี้เราลงแต่ในบล๊อกนี้เท่านั้น ส่วนเว็บเด็กดีไม่แน่จะได้ลงรึเปล่า ดังนั้น ถ้าหากไปพบเห็นฟิกนี้ที่เว็บอื่น แปลว่าฟิคเราโดนก๊อป (เราไม่ได้ว่าฟิคเราดีอะไรนะ แต่บอกเพื่อกันไว้ก่อน) เพื่อนๆคนอื่นๆที่แต่งฟิคหรือลงนิยายในเว็บก็ต้องระวังด้วย เพราะพวกที่ชอบก๊อบมันมีเยอะ

 
แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้า และตั้งแต่วันพรุ่งนี้จนถึงสิ้นเดือน
มีนาคม เราไม่แน่ใจว่าจะได้อัพอะไรรึเปล่าเพราะอยู่ในช่วงสอบ
แต่ยังคงแวะมาเม้นให้เพื่อนๆตามปกติน้า

edit @ 14 Feb 2011 20:26:56 by จูเชว่

edit @ 14 Feb 2011 20:27:41 by จูเชว่

Comment

Comment:

Tweet

โมโควสุภาพบุรุษสุดๆ ยอมเพื่อเคย์เนะได้ทุกอย่างอ่ะ

เคย์เนะนี่ถึงจะใช้หัวใจของโมโคว แต่ยาโฮวไรจะอยู่ในร่างเธอรึเปล่าน้อ~ อันนี้คิดไม่ออก lol

เรื่องสอบสู้ๆนะคะ

#2 By vanilla on 2011-02-14 21:29

(อ่านแล้วดิ้นไปมาคนเดียว. . )

#1 By Fonjunk on 2011-02-14 20:33